Derdi olan neylesin?

Selamlar. 

Nasılsınız? Ben sanırım yalnızım. Teeee lisedeyken Kayaşehir'de otobüs durağında arkadaşlarla okula ya da evimize giden ikinci vesait otobüsü beklerken, "çok yalnızım" demiştim. Emine bana "Sen yalnız değilsin, biz varız." diyerek bana kızmıştı. Bazı sözlerin etkisi asla azalmaz. O zamanlar çok üzüldüğümü hatırlıyorum ve bu sözler beni çok mutlu etmiş aynı zamanda sohbet edecek bir dostun varlığının ne kadar rahatlatıcı bir ayrıcalık olduğunu hatırlatmıştı. Ya da o yaşta hatırlamak olmaz da anlamıştım diyelim. 

Şimdi o kadar büyüdüm ki, liseliler yanımdan geçerken "kadına yol ver" diyorlar. Gülmeyin. Buna ciddi üzüldüm. Artık aynaya baktığımda kırışıklık görmeyi beklediğim yaşa geldim. Ben ne zaman bu kadar büyüdüm ya? Sadece ben değil etrafımdaki herkes büyüdü. Ablamın bir bebeği oldu, kardeşim dünya evine girdi. Arkadaşlarımın bazılarının ikinci evlatları oluyor, kimi çalışmaya başladı, kimi ise akademide emin adımlarla ilerliyor. Özledim. Her biri ile uzun sohbetler yapmayı özledim. Kapatmadan uzayan telefon konuşmalarımızı özledim. Beni bazen sakince, bazen heyecanla atlayarak dinlemelerini özledim. Bir film hakkında yaptığımız uzun sohbeti, saatlerce oynadığımız pubg'yi, ilim ilim bilmektir temalı sohbetlerimizi, İbrahim hoca fan club konuşmalarımızı özledim. 

Aslında her insan, diğer insanlardan beklentileri ölçüsünde yalnızdır diyebilir miyiz? 

Peki söyle bana ey okuyucu, sohbet etmek isteyip de aradığını bulamayan kimse neylesin? Derdi neyse söylesin. 

Bir şarkı: Did i tell u that i miss you